Vaia, vaia. Así que xa en ruta, que ven que colliches bo tempo :-)

O do albergue un auténtico sinvergoña. Non deches cun traballador no que ti eres o cliente, se non que era un puro funcionario que ademáis non pensa noutra cousa que nos papeis. Será burro o tío... A pena é que non lle pediras o nome, porque dende aquí poderemos enviar algunha queixa os que xestionan o camiño. Claro que o mellor tamén nos din que sen papeis nada...

¡Tennos alerta se saes nalgún medio! Haberá que escanealo e poñelo por aquí...

Ánimo Benito...puedes con eso y con más. No te amedrentes por el rechazo de la ignorancia y del clientelismo político y funcionarial...tu puedes con eso y con más. Verás como pronto te amoldas a tu nueva vida y tus sentidos se van agudizando, cual lobo estepario con hambre de aventuras...Sigue así, amigo. Mucha energía positiva desde Canarias

Apreciado Benito:
Lendo o teu diario - a verba "blog" non me parece a máis axeitada -, vexo que estás desenvolvendo túa aventura "A Voltas cos contos", tal e como tiñas previsto, e como me habías adiantado nas conversas previas que mantivemos. De tódolos xeitos, permíteme que te suxira que non "forces a máquina". E decir, non expremas até o límite, túas reservas, porque "hai máis días que longanizas", e até o 25 de xullo quedan moitos kms. de ruta. En todo caso desexo participarte que sigo túa andaina e sei que tés forma física suficiente para conquerir os obxectivos que te marcaste.
¡Ánemo Benito! O esforzo e o sacrificio que estás pasando vai ter súa merecida recompensa.
Unha forte aperta.

Ricardo

Pois nada, a mín ocorreume a mesma cousa que a Benito. Foi o día 13 de Agosto de 2007. O meu primo e mais eu decidimos fazer en bicicleta o camiño portugués desde Valença do Minho. Planexamos dúas etapas, unha ata Pontevedra e outra ata Santiago. Preparamos a viaxe con tempo, o sábado 11 de Agosto. Primeiro consultamos os sitios web. Despois, como en algún sitio web avisaban que no presente ano algún quedóuse sen sitio no albergue porque había que facer reserva, quixemos asegurarnos, así que fixemos o seguinte:

1. Chamar ao teléfono de información do Xacobeo varias veces entre as 9 e as 11 da mañán; non colleron o teléfono.
2. Tentar averiguar o teléfono do albergue de Pontevedra; debe ser segredo, porque non figura na guía teléfonica, no sitio web, nin en ningures.
3. Chamar ao teléfono de información de Turismo de Pontvedra; contestaba un fax.
4. Ir a oficina de Turismo a preguntar qué facía falta para ir a os albergues; nos dixeron que non facía falta nada más que chegar cedo para asegurar a praza.
5. Ler o folleto do camiño portugués da Xunta de Galicia, onde non menciona que faga falta ningunha documentación, e figuran os datos dos albergues... agás os teléfonos

Total, que tras un día de pedaleo, chegamos as 20:30 h. ó albergue de Pontevedra. Había prazas ceibes, e suspiramos aliviados, pero entón dixéronos, "¿Y la credencial?". ¿Credencial? ¿Qué credencial? Pois nada, alá tivemos que marchar pola porta para afora. Despois dun día de duro pedaleo, estas cousas parecen unha falta ó respeto. Entre esta e outras circunstancias desfavorables, eu quixen abandonar o camiño. Dez minutos máis tarde estaba subido nun tren, e unha hora máis tarde na miña casiña. Pagamos a novatada e agora xa o sabemos para outra vez... pero para mí a mellor lección segue sendo que nos sitios que gastan novatadas é mellor non meterse.